Terapia wisceralna to metoda, która znacznie rozszerzyła możliwości fizjoterapeutów. Dzięki technikom trzewnym można pracować z dysfunkcjami narządów wewnętrznych i w ten naturalny sposób wspomagać ich leczenie podstawowe.
Na terapię wisceralną coraz częściej kierują swoich pacjentów lekarze gastrolodzy i ginekolodzy, a także pediatrzy i inni specjaliści. To wartościowy element interdyscyplinarnej współpracy w leczeniu chorób wewnętrznych, ale też czynnościowych zaburzeń, które można z powodzeniem korygować terapią trzewną.
W naszym artykule zebraliśmy kilka informacji o terapii wisceralnej: czym jest, jakie są wskazania i przeciwwskazania do jej stosowania oraz ciekawostki dotyczące pracy technikami trzewnymi. Zachęcamy do poszerzenia wiedzy o możliwościach fizjoterapii w pracy z pacjentami mającymi problemy narządowe!
Fizjoterapia wisceralna to metoda działania technikami manualnymi na funkcjonowanie narządów wewnętrznych i na ich połączenia z innymi układami i częściami ciała. Można spotkać się także z określeniem osteopatia wisceralna oraz terapia trzewna. Techniki te wzięły początek właśnie z osteopatii i stanowią jeden z trzech filarów filozofii, na której oparta jest praca osteopatyczna.
Terapia wisceralna kojarzona jest zwłaszcza z technikami w obrębie brzucha. Jako obszar połączony z przeponą, narządy jamy brzusznej są w ciągłym ruchu. Pokazuje to też połączenie pracy narządów z cyklem oddychania. Anatomicznie i funkcjonalnie, w osteopatii, jak i w wielu innych nurtach fizjoterapeutycznych, wszystkie narządy, układy i części ciała wzajemnie na siebie oddziałują. I stąd właśnie w terapii trzewnej tak wiele uwagi przykłada się do przywrócenia harmonii działania narządów, ich prawidłowego ukrwienia i dotlenienia oraz regulacji napięcia.
Techniki terapii wisceralnej dzieli się na:
Fizjoterapeuci wisceralni stosują m.in.:
Ważną częścią terapii wisceralnej jest także praca na nerwie błędnym. Pozwala ona wpływać na funkcjonowanie narządów, poprawiać komunikację trzewia-mózg, ale też regulować emocje.
A jak pacjenci odbierają techniki trzewne?
Pacjent zazwyczaj kojarzy fizjoterapię wisceralną z masowaniem, rozcieraniem lub uciskaniem określonych stref.
Na terapię wisceralną kierowani są pacjenci, u których stwierdzono:
Do przeciwwskazań do stosowania terapii trzewnej należą:
Terapię wisceralną stosuje się, aby osiągnąć:
Osteopatia wisceralna jest bardzo ciekawą formą leczenia! Czasami efekty jej stosowania zaskakują pacjentów. Jest tak na przykład wtedy, gdy po opracowaniu obszaru wątroby i pęcherzyka żółciowego mijają problemy… z barkiem. W osteopatii wisceralnej połączenie to ma bardzo duże znaczenie poprzez działanie przepon i wspólne unerwienie tego obszaru.
Kolejnym interesującym połączeniem jest ból w miednicy mniejszej (np. w okolicy jajnika) z promieniowaniem do pachwiny i uda. Dolegliwości takie często mają miejsce np. u kobiet z endometriozą, a objawy promieniujące do nogi nie zawsze od razu kojarzone są z bezpośrednią przyczyną tego problemu, a częściej z rwą udową. Opracowanie spiętych miejsc w obrębie jamy brzusznej i miednicy może pomóc zmniejszyć ból i drętwienie wewnętrznej strony uda.
Jeszcze jednym, nieco innym, lecz równie ciekawym aspektem osteopatii wisceralnej jest możliwość zastosowania jej nawet u niemowląt. Zaburzenia ssania, kolki noworodków i niemowląt – leczenie tych, fizjologicznych i naturalnych, jednak uciążliwych dysfunkcji może być wspomagane właśnie terapią trzewną. Gdy maluch rośnie, terapia wisceralna bywa przydatna w fizjoterapii dzieci z tendencją do angin i nawracających infekcji układu oddechowego.
Terapia wisceralna może być wspierana także innymi technikami. Do korzystnych połączeń należy:
W zależności od potrzeb techniki wisceralne mogą być łączone z wieloma innymi metodami fizjoterapii.
Jako jedna z najciekawszych form pracy z pacjentem – terapia wisceralna znacznie poszerza ofertę gabinetów fizjoterapeutycznych. Dzięki technikom wisceralnym fizjoterapeuci mogą być ważnym ogniwem zespołu medycznego w pracy z pacjentami internistycznymi.
Metoda ta dobrze łączy się z innymi technikami fizjoterapii. Osteopatia wisceralna i akupunktura to jedno z wartych poznania połączeń medycyny Wschodu i Zachodu – okazuje się, że nurty te mogą wzajemnie się wspomagać!
Rozszerzenie działalności o fizjoterapię w chorobach narządów wewnętrznych jest wyjątkową drogą dla terapeutów postrzegających całościowo organizm człowieka!
Bibliografia:
Nerw błędny i autonomiczny układ nerwowy to obszary, które mocno weszły do gabinetów fizjoterapeutycznych. Techniki pracy z nerwem błędnym pozwalają dotrzeć tam, gdzie objawy zgłaszane przez pacjenta wymykają się standardowej terapii manualnej i technikom pracy na tkankach miękkich
Mówiąc przepona, zazwyczaj myślimy „przepona oddechowa”. Najczęściej to właśnie z nią pracują terapeuci, nie zapominajmy jednak, że organizm człowieka to cały system przepon. Terapia przepon funkcjonalnych (TPF) to innowacyjne podejście w medycynie holistycznej, które zyskuje na popularności dzięki swoim wszechstronnym korzyściom zdrowotnym.
Ukończone studia z fizjoterapii, składanie CV do ośrodków rehabilitacyjnych – corocznie wielu absolwentów fizjoterapii mierzy się z poszukiwaniem pierwszej pracy. A co za tym idzie – z pierwszymi wyzwaniami zawodowymi. Jakie kursy dla fizjoterapeutów na początek będą najlepszym wyborem? Od czego zacząć, co przyda się niezależnie od docelowego miejsca wymarzonej pracy i które szkolenia dla fizjoterapeutów można zrobić już podczas studiów?
Terapia powięziowa to technika, jaką stosuje się w pracy z pacjentami mającymi dysfunkcje układu ruchu i problemy trzewne. Wielu fizjoterapeutów fascynują techniki powięziowe ze względu na to, że pozwalają odkrywać ciekawe powiązania i całościowo podejść do organizmu pacjenta.
Nawiązując do jej nazwy, mówi się, że powięź to sieć, za pomocą której powiązane są wszystkie struktury w organizmie człowieka. Powięź określana jest także jako największy układ naszego organizmu.
Masaż tajski możemy rozpatrywać jako zabieg leczniczy, mający na celu wyprowadzić osobę masowaną z patologicznego stanu, w jakim obecnie znajduje się jej organizm. Terapia ta może być również powtarzana regularnie w celach profilaktycznych – po to, by wspomóc zdrowie i utrzymać wewnętrzną równowagę organizmu pojmowanego jako psychofizyczna całość.
Od ortopedy do fizjoterapeuty – tę droga zna wiele osób. Jednak trafić można także do fizjoterapeutów, którzy znają także inne niż tylko klasyczne techniki terapii, które są przydatne nie tylko w leczeniu schorzeń kręgosłupa i układu ruchu. Problemy ginekologiczne, obrzęki, terapia blizn, bóle niewiadomego pochodzenia, wspomaganie w leczeniu objawów psychosomatycznych lub stomatologicznych – sprawdź, w czym może pomóc dobry fizjoterapeuta!